Heyecanliyim, tamam kabul heyecandan ölüyorum… Ama çok mutluyum, ağlamak istiyorum…
Kavga etmiştik dün beyaz prensimle… Kapıyı çarpıp çıktım evimizden, evimizden diyorum çünkü birlikte sectik herseyi, yeni evine tasinirken… Yatak örtüleri, havlular… Çıkarken apartmandan ilk defa bir duyguyla tanıştım, ” burukluk”. İcim buruldu resmen, sanki evimi, ait oldugum yeri terkediyor gibi hissettim kEndimi… Evime geldim, çok sevdiğim halde evimi, sevimsiz geldi, renksiz geldi… Dusa attım kendimi, ağladım ağladım… Kaç saat kaldım dusta bilmiyorum, kapı çaldı. Hemen bornozumu giydim, kapıya kostum. Beyaz prensim kapı da. Elinde aspava paketi:)) gözleri sis, tedirgin… Bana dediki “git desen de gitmem, sen giderken sana gitme dememekle hayatımın en büyük esekligini yaptım, benimle evlenir misin beyaz prenses?”
Ben tabi sok ve ıslak ve mutlu ve şaşkın… ” evet, binlerce kez evet” diyerek boynuna atladım. Sımsıkı sarıldık birbirimize…
Ben hayatımda ilk defa bir erkekle evlenmeyi gercekten çok istiyorum ve bu adamla galiba evlenicem…
Korkuyorum aslında, midem de bir kramp…
Ama biliyorum ki bu adam gercekten benim beyaz prensim…
0
